Συγχωρείς τον άλλον όταν μέσα σου, πονάει περισσότερο η απουσία από το λάθος του........

Συγχωρείς τον άλλον όταν μέσα σου, πονάει περισσότερο η απουσία από το λάθος του........

Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

 Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα. Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα. Μα κι γι αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα. Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα. 
Να πω συγνώμη για όσα σε αγαπώ δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…
Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης. Φτάνει που τον βρήκες…. Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή. Και να θυμάσαι, οτι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ..

Xaralampos Libyos Papadopoulos

Σε συγχωρώ....

Σε συγχωρώ ξέρεις γιατί; Γιατί αυτά που μου πρόσφερες είναι απείρως μεγαλύτερα από αυτό που μου έκανες, και κυρίως «γιατί η απουσία σου πονάει πολύ περισσότερο από το λάθος σου»…

Xaralampos Libyos Papadopoulos

    Πες μου Κύριε πως γράφεται η λέξη αγάπη, γιατί μου την έμαθαν ανορθόγραφα...........


Xaralampos Libyos Papadopoulos

 δείξε μου πόσο πόνο αντέχεις να σου πω πόσο αγαπάς.....

Xaralampos Libyos Papadopoulos

Ζήσε προτού πεθάνεις: μην αναβάλλεις την χαρά

Μην αναβάλουμε την χαρά, το χαμόγελο για το μετά, δεν θα υπάρξουν καλύτερες συνθήκες όσο παραμονεύει ο θάνατος. Λέμε «να ζεις τέλεια κι ας μην όλα τέλεια». Και σου λένε, δύσκολο, δεν γίνεται, οι καταστάσεις, οι συνθήκες, κ.α. 

Μα ναι, δεν αντιλέγει κανείς σε αυτό. Έτσι είναι η ζωή. Έχει πόνο, οδύνη, δυσκολίες. Έτσι είναι ο ψυχισμός μας, πληγές, τραύματα, φόβοι και ανασφάλειες. Όμως δεν πρόκειται να αλλάξει ο καμβάς. Εσύ κρατάς τα πινέλα. Ρίξε χρώμα όχι να φύγει αλλά να σπάσει το μαύρο. 

Μην περιμένεις να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες για να γελάσεις και χαρείς. Όχι δεν θα γίνει ποτέ αυτό. Ο θάνατος είναι εκεί, πιστός στο τρομακτικό του ραντεβού. Το ερώτημα δεν είναι εάν ο θάνατος είναι εκεί αλλά εάν εσύ είσαι εδώ, στην ζωή.

Εάν εσύ θέλεις, να ζήσεις προτού πεθάνεις...

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

http://kataskinosi-agkyra.blogspot.gr/2015/12/blog-post_1.html?spref=bl

καλημέρα...

Σε είδα να λες "καλημέρα", ενώ ήξερα καλά από την χθεσινή μας κουβέντα ότι δεν ένιωθες καθόλου καλή την σημερινή ημέρα και γενικά καμία ημέρα το τελευταίο διάστημα. Το είπες όμως. Όχι, από συνήθεια. Το πίστευες. Το ήθελες. Το ζητούσες ως ευχή και προσδοκία. Να φύγει το κακό. Να σκορπίσει το πέπλο του φόβου. Είναι κι αυτό μία μορφή πάλης και αγώνος, όχι στα πεζοδρόμια μα στις παλαίστρες τις καρδιάς.


Xaralampos Libyos Papadopoulos

Σαν δάκρυζες......

Σαν δάκρυζες κι έψαχνες εναν ώμο να ξαποστάσεις διάλεγες πάντα τον δικό μου. Και εγω ποτέ δεν στον αρνήθηκα, κι ας ήταν φορτωμένος απ τα δικά μου βάσανα. Όταν όμως περνούσαν οι μέρες και στα χείλη σου χαμόγελα ξυπνούσαν, χάριζες αλλού τα ροδοκόκκινα φιλιά σου.
Μα' να, θα είμαι πάλι εγώ αγάπη μου, που σαν πέσει η αυλαία και τα χειροκροτήματα σωπάσουν, που θα επιμένω να είμαι της ζωή σου ο τελευταίος θεατής.

Xaralampos Libyos Papadopoulos