Άννα Αγγελοπούλου: Η μοναξιά του έρωτα στη ζωγραφική: Edv. Munch, Οι ...

Edv. Munch, Οι μοναχικοί

   Δύο ανθρώπινες μορφές, μια γυναίκα και ένας άνδρας, έχοντας στραμμένη την πλάτη τους στους θεατές, στέκονται στην παραλία και κοιτάζουν τη θάλασσα. Η απόσταση που υπάρχει μεταξύ τους δείχνει την αποξένωση και τη μοναξιά στη σχέση τους. Η γυναίκα στέκεται πιο μπροστά από τον άνδρα, ο οποίος είναι μάλλον μισοστραμμένος προς αυτήν και προς τη θάλασσα. Προφανώς κοιτάζει την πλάτη της και τη θάλασσα. Το λευκό φόρεμα και τα μακριά ξανθά μαλλιά της γυναίκας έρχονται σε αντίθεση με τη μαυροφορεμένη φιγούρα του άνδρα.

  Η εικόνα των δύο μοναχικών υπάρξεων στην παραλία είναι το μοτίβο μίας σειράς έργων (ξυλογραφιών) του Νορβηγού εξπρεσιονιστή ζωγράφου Εντ. Μουνκ που έχουν ως θέμα τους τη μοναξιά στον έρωτα. Δύο ανθρώπινες υπάρξεις, οι μοναχικοί  είναι ο τίτλος των έργων.

Edv. Munch, Δυο ανθρώπινες υπάρξεις. Οι μοναχικοί. 1896. Εθνική Πινακοθήκη. Όσλο.

Edv. Munch, Δυο ανθρώπινες υπάρξεις. Οι μοναχικοί. 1899. Munch Museum. Όσλο.

Edv. Munch, Δυο ανθρώπινες υπάρξεις. Οι μοναχικοί. 1899. Εθνική Πινακοθήκη. Όσλο.

Edv. Munch, Δυο ανθρώπινες υπάρξεις. Οι μοναχικοί. 1899. Harvard Art Museums.

 Edv. Munch, Δυο ανθρώπινες υπάρξεις. Οι μοναχικοί. 1899. Munch Museum. Όσλο.

Edv. Munch, Δυο ανθρώπινες υπάρξεις. Οι μοναχικοί. 1935. Munch Museum. Όσλο.

http://www.digitaltmuseum.no/things/to-mennesker-de-ensomme-grafikk/NMK-B/NG.K&H.A.19063?query=edvard+munch&rows=24&sort_by=&owner_filter=NMK-B&search_context=1&page=2&count=235&pos=45
http://www.harvardartmuseums.org/art/253117
http://www.moma.org/explore/multimedia/audios/26/598
http://www.googleartproject.com/collection/the-munch-museum-oslo/artwork/two-people-the-lonely-ones-edvard-munch/523028/details/
http://www.wikipaintings.org/en/edvard-munch/the-lonely-ones-1935
http://www.digitaltmuseum.no/search?query=edvard+munch&rows=24&sort_by=&page=1&owner_filter=NMK-B

το βρήκαμε εδώ http://annagelopoulou.blogspot.com/2013/02/edv-munch.html?spref=bl

Αναμονή .

Σε περιμένω.Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος
Που δέν έχει τί να περιμένει
Και όμως περιμένει.

Γιατί σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζεί.

Αβάσταχτο είναι...Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο.

Μενέλαος Λουντέμης,"Αναμονή"

Εκείνη, με το διαφορετικό βλέμμα

Ο πόνος, έχει τον τρόπο του να σε αλλάζει. Σε κάνει να βλέπεις αλλιώς την ζωή και να κοιτάς κατάματα τους γύρω σου. Κάπως έτσι λοιπόν, εκείνοι που συνάντησαν στη ζωή τους πολλές απώλειες, πολύ θάνατο, συνεπώς και μοναξιά, χωρίς να το θέλουν, έγιναν πιο ανθεκτικοί από εμάς. Διαφορετικοί.

Ξέρουν, πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. Κάθε ώρα είναι τώρα, κάθε συναίσθημα απόλυτο και οφείλεις να το καταθέτεις πριν χαθεί μαζί σου.

Σκέφτονται καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και είναι σχεδόν μονίμως αφηρημένοι. Σέβονται κάθε τι ζωντανό. Ζητούν συγγνώμη, λένε ευχαριστώ και πάντα μα πάντα, το εννοούν. Ισως αργούν στις αντιδράσεις τους, αλλά μη τους παρεξηγήσεις. Είναι που κουβαλάνε πολλά χαμόγελα και όνειρά στις τρύπιες τσέπες τους.

Εκείνοι, είναι ταπεινοί. Διόλου εγωιστές, δεν θέλουν να προσβάλουν κανέναν, ούτε και να ενοχλούν. Δεν μιλάνε πολύ, προτιμούν να παρατηρουν τον κόσμο γύρω τους. Ντρέπονται και γελούν σα μικρά παιδιά. Τους αγαπούν όλους, αλλά εμπιστεύονται ελάχιστους και δεν κάνουν κακό σε κανέναν. 

Σήκωσαν πολλή πραγματικότητα στους ώμους τους και πλησιάζουν τον κόσμο με μια σκληρή ευαισθησία εξαιτίας αυτού του βάρους και μια ανεπιτήδευτη αυθεντικότητα. Παίρνουν πολύ προσωπικά τη βροχή, σαν τους ποιητές, για αυτό και δεν θα δεις ποτέ κανέναν τους να κρατά ομπρέλα... Δεν κουβαλάνε θυμό μέσα τους, ούτε κακία. Μια θλίψη μόνο, μια βαθιά θλίψη που προτιμούν να την αφήνουν να κοιμάται και αχνοφαίνεται μόνο στα μάτια τους, όταν χαμογελούν ακαταλαβίστικα και ανεξήγητα για σένα και για μένα, που δεν φορέσαμε ποτέ τα παπούτσια τους...

Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως πονάνε, γιατί γνωρίζουν πως ο ανθρώπινος πόνος δεν μοιράζεται, ούτε και μετριέται. Ούτε και θα παλέψουν για να τους αποδεχτείς, αφού η ίδια η ζωή τούς επέλεξε για να ξεχωρίζουν. Ίσως να είναι απότομοι και νευρικοί, απαιτητικοί ακόμα, αν σ' αγαπούν. Μα όλες τους οι αντιδράσεις είναι γνήσιες, γιατί στέκονται δίπλα σου στα ίσα, χωρίς καβάτζες.

Αν συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπό ποτέ, μην ψαχουλέψεις την ψυχή του, αποδέξου τον κι αγάπησέ τον αν μπορείς. Αλλιώς, άφησέ τον να συνεχίσει το δρόμο του...

______

  ~ Ιφιγένεια Βήττα

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

 

Φοβερό να σε αγαπώ και μην το καταλαβαίνεις.
Επειδή δεν σε κοίταξα, δεν σου μίλησα, δεν σου χαμογέλασα, δεν σου απάντησα, να ζεις στην απομόνωσή σου, ενώ εγώ σε αγαπώ.
Να είσαι μαζί μου κάθε ημέρα και εσύ να νομίζεις ότι ούτε καν σε θυμάμαι.
Τι φοβερό να μη νοιώθεις την αγάπη μου, το ενδιαφέρον μου, την προσευχή μου για σένα.
Τι φοβερό να προτιμάς την φίλαυτη μοναξιά σου.
Τι φοβερό να θέλεις να πάψω να σ'αγαπώ.

Υ.Γ. Τι φοβερό όταν μιλάς για αγάπη, όλοι να σκέφτονται την σάρκα!

Όχι, δεν είναι λόγια που πηγάζουν από έναν σαρκικό έρωτα.
Τα γράφει ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.
Τα γράφει για μένα, για σένα, για τον καθένα

Paulos Papadopoulos