Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 3 Ιουλίου 2016

Εκείνη, με το διαφορετικό βλέμμα

Ο πόνος, έχει τον τρόπο του να σε αλλάζει. Σε κάνει να βλέπεις αλλιώς την ζωή και να κοιτάς κατάματα τους γύρω σου. Κάπως έτσι λοιπόν, εκείνοι που συνάντησαν στη ζωή τους πολλές απώλειες, πολύ θάνατο, συνεπώς και μοναξιά, χωρίς να το θέλουν, έγιναν πιο ανθεκτικοί από εμάς. Διαφορετικοί.
Ξέρουν, πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. Κάθε ώρα είναι τώρα, κάθε συναίσθημα απόλυτο και οφείλεις να το καταθέτεις πριν χαθεί μαζί σου.
Σκέφτονται καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και είναι σχεδόν μονίμως αφηρημένοι. Σέβονται κάθε τι ζωντανό. Ζητούν συγγνώμη, λένε ευχαριστώ και πάντα μα πάντα, το εννοούν. Ισως αργούν στις αντιδράσεις τους, αλλά μη τους παρεξηγήσεις. Είναι που κουβαλάνε πολλά χαμόγελα και όνειρά στις τρύπιες τσέπες τους.

Εκείνοι, είναι ταπεινοί. Διόλου εγωιστές, δεν θέλουν να προσβάλουν κανέναν, ούτε και να ενοχλούν. Δεν μιλάνε πολύ, προτιμούν να παρατηρουν τον κόσμο γύρω τους. Ντρέπονται και γελούν σα μικρά παιδιά. Τους αγαπούν όλους, αλλά εμπιστεύονται ελάχιστους και δεν κάνουν κακό σε κανέναν. 

Σήκωσαν πολλή πραγματικότητα στους ώμους τους και πλησιάζουν τον κόσμο με μια σκληρή ευαισθησία εξαιτίας αυτού του βάρους και μια ανεπιτήδευτη αυθεντικότητα. Παίρνουν πολύ προσωπικά τη βροχή, σαν τους ποιητές, για αυτό και δεν θα δεις ποτέ κανέναν τους να κρατά ομπρέλα... Δεν κουβαλάνε θυμό μέσα τους, ούτε κακία. Μια θλίψη μόνο, μια βαθιά θλίψη που προτιμούν να την αφήνουν να κοιμάται και αχνοφαίνεται μόνο στα μάτια τους, όταν χαμογελούν ακαταλαβίστικα και ανεξήγητα για σένα και για μένα, που δεν φορέσαμε ποτέ τα παπούτσια τους...

Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως πονάνε, γιατί γνωρίζουν πως ο ανθρώπινος πόνος δεν μοιράζεται, ούτε και μετριέται. Ούτε και θα παλέψουν για να τους αποδεχτείς, αφού η ίδια η ζωή τούς επέλεξε για να ξεχωρίζουν. Ίσως να είναι απότομοι και νευρικοί, απαιτητικοί ακόμα, αν σ' αγαπούν. Μα όλες τους οι αντιδράσεις είναι γνήσιες, γιατί στέκονται δίπλα σου στα ίσα, χωρίς καβάτζες.

Αν συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπό ποτέ, μην ψαχουλέψεις την ψυχή του, αποδέξου τον κι αγάπησέ τον αν μπορείς. Αλλιώς, άφησέ τον να συνεχίσει το δρόμο του...
______
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Κύματα δάκρυα


Κύματα δάκρυα
Κύματα τα δάκρυά μου, ασυγκράτητα, γοερά.. κλαίω με λυγμούς, με αναφιλητά, με κραυγές. Κανένας δεν μ΄ακούει..
Μόνο η θάλασσα.
Οι ανείπωτες σιωπές των ψυχών μας που μάτωσαν, που ματώνουν, που πληγώθηκαν, που πληγώνουν. Που άδικα κι ανίερα πληγώνουν.. Κύματα τα δάκρυά μου, που μ΄οδηγούν εκεί που θέλουν αυτά να με ξεβράσουν, στην ερημιά της ζωής μου που διαλύθηκε.. και μαζί με αυτήν κι εγώ. Κύματα δάκρυα κυλούν σαν ποτάμι, χύνονται στην απεραντοσύνη της μοναξιάς μου. Κύματα τα δάκρυά μου, που με ξεβράζουν ανάλογα με την όρεξή τους στο τέλμα.. εκεί που είναι ξέχειλα κι έτοιμα να με καταπιούν ολόκληρη. Κύματα δάκρυα θυμωμένα, απεγνωσμένα, πικραμένα, πληγωμένα. Αν είναι, παρακαλώ, ας μη με βρουν μ΄άδεια ψυχή. Ψυχή πεταμένη στη Θάλασσα των δακρύων μου σαν ένα άδειο κοχύλι. Κύματα τα δάκρυά μου, μα όχι, σου λέω δεν έχω Θυμό. Μέσα από τα καυτά δάκρυα των Κυμάτων μου, βλέπω τις γοργόνες να κρύβουν το αιώνιο τραγούδι τους μέσα στα άδεια Κοχύλια της Ψυχής μου. Τα φυλάνε καλά, τα φυλακίζουν, έτσι, δεν ακούγεται το τραγούδι, μα μόνο ο θρήνος των δακρύων μου, μέσα απ΄τα Πελώρια Κύματα της ρημαγμένης ψυχής μου, της καρδιάς μου, που αφόρητα πονάει, δίχως γιατριά, δίχως παρηγοριά κι απάγγειο. Κύματα Πελώρια, τσουνάμι τα καυτά δάκρυά μου κυλούν. Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, φοβίζουν της Γοργόνες που κρύβουν στο Αιώνιο Τραγούδι τους ένα μεγάλο κρυφό πόνο. Όχι, μην ψάξεις αγαπημένε μου, δεν θα τους βρεις σε κάθε σου βήμα. Κύματα τα δάκρυά μου. Δακρύζω σιωπηρά και για τους δύο μας, όταν βουρκώνεις κι εσύ και, ταυτόχρονα Χαμογελάς.

Γιούλη Τσουρεκά

Πηγή: http://tgioula.blogspot.gr/

Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015

Σαν δάκρυζες......



Σαν δάκρυζες κι έψαχνες εναν ώμο να ξαποστάσεις διάλεγες πάντα τον δικό μου. Και εγω ποτέ δεν στον αρνήθηκα, κι ας ήταν φορτωμένος απ τα δικά μου βάσανα. Όταν όμως περνούσαν οι μέρες και στα χείλη σου χαμόγελα ξυπνούσαν, χάριζες αλλού τα ροδοκόκκινα φιλιά σου.
Μα' να, θα είμαι πάλι εγώ αγάπη μου, που σαν πέσει η αυλαία και τα χειροκροτήματα σωπάσουν, που θα επιμένω να είμαι της ζωή σου ο τελευταίος θεατής.

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2015

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...